Eurovision Song Contest

Lenny Kuhr (2014) In 1969 she won the Contest, she's still going strong, better than ever

I'm a big fan of the Eurovision Song Contest, especially the Seventies

It started in 1959, when I was only 12 ... (to be continued after the Dutch text below)

 

Eurovision Song Contest 1959

Kennelijk vindt mijn moeder me te jong om op te blijven.

Dit jaar vindt het Eurovisie Songfestival voor de vierde keer plaats (Cannes, 1959) en Teddy Scholten is onze grote troef met Een beetje. Het Songfestival is in 1957 al een keer door ‘ons’ gewonnen: Corry Brokken behaalt met Net als toen een majestueuze eerste plaats.

Ze heeft ook in 1956 al mee gedaan, maar dan gaat Lys Assia’s Refrain met de eer strijken. Overigens gaan er die eerste keer per land twee deelnemers naar het festival. Jetty Pearl heeft in de geschiedenis van het Eurovisie Songfestival de eer om als allereerste het podium te mogen betreden (Vogels van Holland). Van dit oergebeuren bestaan helaas geen banden meer; er is alleen nog een opname bewaard gebleven van Lys Assia op het moment dat zij haar lied nogmaals zingt nadat zij gewonnen heeft. Ook de puntentelling is niet bekend; die moest geheim blijven, zo was afgesproken.

Ik ben al diep in slaap als mijn zusje Margot naar boven komt en mijn slaapkamer binnenstormt. Teddy Scholten heeft gewonnen en niet zo zuinig ook; ik mag naar beneden komen, waar dit feit uitbundig wordt gevierd. Het is het begin van een grote liefde.

Vanaf dat moment is het Songfestival elk jaar feest. Het gezin Fluitman zit aan de buis gekluisterd en vooral de puntentelling na afloop is elk jaar opnieuw hemeltergend spannend. Ik kan me herinneren dat we helemaal niet zo nationalistisch waren. De bijdragen van Rudi Carrell (Wat een geluk) en Annie Palmen (Een speeldoos) worden door ons genadeloos weggehoond. Annie Palmen zingt zó langzaam en articuleert zó gedreven dat het volstrekt belachelijk wordt. Het is de bedoeling, volgens haar eigen zeggen, dat heel Europa haar tekst dan letterlijk zal kunnen volgen. Beide liedjes eindigen aan de staart van het peloton.

De grote liefde blijft bestaan tot het eind van de jaren zeventig, daarna is het uit met de gein. Vraag me niet wie vanaf dat moment allemaal gewonnen hebben, ik zal slechts een paar namen kunnen noemen.

Mijn topjaar is het jaar 1969. Met een groepje studenten Spaans komen we bij elkaar op de kamer van Robert Lemm, die zich later zal ontwikkelen tot een bekend schrijver. Er zijn ook wat Spanjaarden bij. De uitslag wordt historisch, Nederlanders en Spanjaarden hoeven niet met elkaar in gevecht. Het is het jaar waarin het festival gewonnen wordt door vier landen: Nederland (De Troubadour, Lenny Kuhr), Frankrijk (Un jour, un enfant, Frida Boccara), het Verenigd Koninkrijk (Boom-Bang-a-Bang, Lulu) en Spanje met het on-lied Vivo Cantando van ene Salomé. Ongetwijfeld zal in het laatste geval een rol hebben gespeeld dat het Festival plaatsvindt in Madrid. Ook over het jaar daarvoor, wanneer Spanje eveneens wint, bestaan wilde verhalen, waarvan de meeste inmiddels op waarheid blijken te berusten.

Het Spaanse nationale songfestival wordt dan gewonnen door Joan Manuel Serrat, een Catalaanse (protest-)zanger. Franco verspert hem de weg, ondanks het feit dat het lied een zeer internationaal klinkende titel heeft: La La La. Serrat mag zijn land niet vertegenwoordigen en in zijn plaats wordt de zangeres Massiel aangewezen. Ook met de uiteindelijke puntentelling wordt, door Spaans ingrijpen, gesjoemeld. Massiel wint nipt en Cliff Richard, die met Congratulations had moeten winnen, heeft het nakijken.

Laat ik deze beschouwing beëindigen met twee persoonlijke top-tien-lijsten.

Welke winnaars horen thuis in mijn top tien?

 

My personal top 10 for WINNERS

 

  1. Amar pelos dois, Salvador Sobral (Portugal 2017)
  2. Un jour, un enfant, Frida Boccara (Frankrijk 1969)
  3. Puppet on a string, Sandie Shaw (Verenigd Koninkrijk 1967)
  4. Fairy Tale, Alexander Rybak (Noorwegen 2009)
  5. De Troubadour, Lenny Kuhr (Nederland 1969)
  6. Après toi, Vicky Leandros (Luxemburg, 1972)
  7. Ne partez-pas sans moi, Céline Dion (Zwitserland 1987)
  8. Dansevise, Grethe & Jürgen Ingmann (Denemarken 1963)
  9. Non ho l’età, Gigliola Cinquetti (Italië 1964)
  10. Net als toen, Corry Brokken (Nederland 1957)

  

My personal top 10 for NON-WINNERS

 

  1. Theater, Katja Ebstein (Duitsland 1980)
  2. Desfolhada, Simone de Oliveira (Portugal 1969)
  3. I Treni di Tozeur, Alice & Battiato (Italië 1987)
  4. Evighet, Elisabeth Andreassen (Noorwegen 1996)
  5. Amsterdam, Maggie McNeal (Nederland 1980)
  6. Si, Gigliola Cinquetti (Italië 1974)
  7. Ik hou van jou (Nederland 1984)
  8. Eres tú, Mocedades (Spanje 1973)
  9. Hemel en Aarde, Edsilia Rombley (Nederland 1998)
  10. T'en va pas, Esther Ofarim (Zwitserland 1963)

Zo’n Songfestival laat je niet meer los …

 

Cannes 1959. The 4th edition of the Eurovision Song Contest. I'm only twelve years old and so my parents send me to bed at 8 p.m. I'm fast asleep when later that night my sister wakes me up. 'We' have won the Contest! Teddy Scholten's entry 'Een beetje' is the big winner!

From then on every year my family and I watch the Contest and we distribute the points ourselves. My love for the Contest is growing every year, but after the succesfull seventies I loose interest. We will have two more winners during those years:

Lenny Kuhr - The Troubadour

Teach-Inn - Ding-a-dong

 

Five ESC-songs will be covered on my New Cd SONGS:

Theater (Katja Ebstein) - in Brecht/Weill style

Junger Tag (Gitte) - in Bolero (Ravel) style

Amsterdam (Maggie McNeal) - arranged by Eric Lensink (in English)

Desfolhada (Simone de Oliveira)

Ik hou van jou (Maribelle) - a parody

Frida Boccara (1969)
Lenny Kuhr (1969)
Alexander Rybak (2009)
Gigliola Cinquetti (1974)
Mocedades (1973)